Hvati okkar mannfólksins til ferðalaga byggir á forsendum, margvíslegum og í senn samfélagslegum og umhverfislegum. Við ferðumst á okkar forsendum, þegar okkur hentar og þegar okkur finnst það eiga við. Ferðalögin eru líka háð tískusveiflum, efnahag og efnahagsástandi, veðurfari, atvinnustigi, tekjum, staðsetningu/búsvæði, möguleika til að taka sér leyfi frá störfum og síðast en ekki síst aldri viðkomandi. Margt annað kemur hér við sögu; eins og ástand í alþjóðamálum, hryðujuverkaógnanir, fargjöld, ferðamáti o.fl.
Gaman er að velta því fyrir sér hvernig samfélaglegar aðstæður í nærumhverfinu geta stjórnað og haft áhrif á ferðahegðun okkar í sumarleyfinu. Hver kannast ekki við þá staðreynd að einn ferðamannastaður er öðrum vinsælli og þangað þurfa allir að koma til að vera eins og allir hinir…Glöggt má horfa til baka og skoða til dæmis söguna um Benidorm og Costa del Sol. Þingvellir eru ekki síður dæmi um slíkan stað – nauðsynlegan viðkomustað. Ég nefni hér Þingvelli því staðurinn er ekki beinlínis ferðamannastaður í hugum okkar Íslendinga, heldur söguslóð sem grópuð er í huga okkar sem einn merkilegasti og virðulegasti staður Íslands.
Nú þegar Hótel Valhöll heyrir sögunni til, eftir stórbruna fyrir nokkrun dögum er ekki úr vegi að líta til framtíðar og sjá fyrir sér hvernig við ættum að byggja upp á staðnum í sátt við umhverfi og samfélag. Það væri röng hugmynd að byggja þar hótel en öðru máli gegnir um veitingar og skylda starfsemi.
Þar ætti hiklaust að byggja ÞJÓÐERNIS OG MENNINGARHÚS, fyrir alla Íslendinga, gesti og gangandi. Sýna þannig arfleifðinni sóma með umgjörð utan um söguna sem þar var skrifuð og minnast má í hverju fótmáli. Næturgestir geta leitað annað eftir hvíld. Þarna verði einn vinsælasti ferðamannastaður landsins.
Ferðamennska er hverju samfélagi nauðsynleg og hefur svo verið um ómunatíð. Nú þegar ferðaþjónustan er einn umfangsmesti atvinnuvegur veraldar, er ekkert sjáfsagðara en að nýta öll þau viðskiptatækifæri sem felast í ferðamennskunni. En hvað felst í þessari fullyrðingu. Eigum við að horfa áfram veginn með bundið fyrir augun eða sjá fyrir okkur sjálfbæra nýtingu þannig að komandi kynslóðir fái að njóta þess sem við höfum í dag – án málamiðlana.
Við eigum að skipuleggja til framtíðar en þó gera aðgerðaáætlanir til skemmri tíma til að tryggja árangur og forðast fögur fyrirheit í skýrslum sem hafa engan tilgang í sjálfu sér – heldur gera okkur grein fyrir því að langtímamarkmið nást ekki nema unnið sé eftir áætun um verkefnið í heild.
Hvorki landið okkar, umhverið né samfélag má við því að málum sé klúðrað með ævarandi sárum og ófullnægjandi uppbyggingu sem vegna mistaka í undirbúningi eða verkferli verður ekkert nema loforð um svikna framtíð.
Það er engin atvinnugrein svo altumfaðmandi sem ferðaþjónustan. Hún þarf meiri athygli stjórnvalda, meiri umhyggju og sterkari málsvara en nú er til að njóta sannmælis meðal atvinnugreina sem oft er talað um sem undirstöðu greinar s.s. fiskveiðar, landbúnað og iðnað. Ferðaþjónustan er yngst á þessum leikvelli viðskipta en er löngu tilkominn og nánast jafngömul þjóðinni. Þess vegna vil ég tala um eina elstu atvinnugrein þjóðarinnar, en ekki þá yngstu!
Skoðaðu nánar: http://www.norema.is
